Çizgi Evreni: Dizi İncelemeleri

İnceleme: Mawaru Penguindrum

Anime Türü: Komedi, Dram, Tuhaf, Romantizm

Bölüm Sayısı: 24

Yapım Yılı: 2011

Ben anime izlerken heyecan yapmayı ve sürekli olarak bir sonraki sahne, bir sonraki bölümler hakkında fikirler yürütüp, tahminlerde bulunmayı çok seviyorum. Düşündüren, gizemli animelerden hoşlandığımı bir kez daha anlamış oldum böylece. Mawaru Penguindrum 2011 yılında yayınlanmış bir seri. Sailor Moon ve Shojo Kakumei Utena 'nın yaratıcısı olan Ikuhara Kunihiko 'nun ellerinden çıkan bir seri aynı zamanda.

Nasıl bitirdiğimi dahi bilmiyorum, o kadar güzeldi ki…

Konu:

Hikayemiz üç kardeşi konu alıyor. İkizler Kanba, Shoma ve ikisinin en küçük kız kardeşi Himari. Bu üç kardeş anne ve baba sevgisinden, yokluğundan uzak bir şekilde, tek başına yaşıyorlar. En küçük kardeş olan Himari, hastalığı sebebiyle çocukluğundan itibaren hayatını sürekli hastanelerde geçirmiş, okulunu yarım bırakmak zorunda kalmıştır. Bir gün hastalığı sebebiyle fenalaşır. İkizler Kanba ve Shoma küçük kız kardeşlerini hastaneye götürürler fakat hiç beklemedikleri bir haberle karşılaşırlar. Himari’nin fazla ömrü kalmamıştır. ''Kader'' adını verdiğimiz olgudan umudunu yitirmeye başlayan ikizler Kanba ve Shoma, en azından Himari’ye güzel bir gün geçirebilmesi için bir zamanlar aileleri ile birlikte gittikleri akvaryuma götürürler. Ancak kader ağlarını çoktan örmüştür.

İnceleyelim;

Karakterlerimizden Himari, ilk bölümde hastane de hayatını kaybediyor. Ancak ikizler Kanba ve Shoma’nın onu götürdükleri akvaryumda aldıkları penguene benzer bir şapka onu hayata geri getiriyor. Himari’nin taktığı şapka, onu iki kişilikli biri haline çeviriyor. Şapka kafasındayken gelen kişiliği abileri Kanba ve Shoma’ya, Himari’nin hayatta kalabilmesi için ‘’Penguindrum’’ı bulmaları gerektiğini söylüyor. Aksi taktirde onu sonsuza kadar kaybedeceklerini söylüyor. Himari’nin geri dönüşü ile birlikte bir takım yaşanmışlıklar ve beraberinde getireceği hesaplaşmalar da bir bir gün yüzüne çıkıyor.

Hani biz hep deriz ya ‘’kader ağlarını örmüş’’ işte bu seri tamda bu şekilde. Serideki karakterler birbirlerinden alakasız iken aslında geçmişten gelen üzücü bağlantıları gün yüzüne çıktığında boğazımda bir düğümlenme oluştu. Ben animeyi 9. bölümden sonra anlamaya başladım. ‘’Tuhaf’’ kategorisinde olduğu için çoğu insanın dikkatini çekmiyor ama seri de sembolizm ve metafor çok kullanılmasa bence kült olabilecek bir seri. Çünkü işleyiş açısından kurguyu anlamak zor gelebilir. Kişisel düşüncem animeyi izlerken hiç bitmesin istedim.

Gereksiz olarak gördüğüm birkaç ayrıntı dışında şu ana kadar izlediğim en derin, en sevgi dolu, en gizemli animelerden biri olduğunu söyleyebilirim. Özellikle çizimleri ve karakter seslendirmeleri çok iyiydi. Serinin en etkileyici yanı ise izlerken konuyu anladıkça, ne kadar hayatın içinden gerçekler olduğunun farkına varacaksınız. Animeyi ikiye bölecek olursak, ilk kısımda Penguindrum arayışıyla izleyici kafa karışıklığına sürükleniyor ancak yine de izlemeyi bırakamıyorsunuz. Asıl olaylar ise ikinci kısımda başlıyor. Bu noktadan sonra kardeşlerin geçmişleriyle yüzleşmelerini görüyoruz. Ayrıca Ringo isminde bir karakter de olaylara dahil oluyor ki, serinin ana olayını oluşturan karakterin kardeşi oluyor kendisi.

Takakura Kanba

Takakura Shoma

Takakura Himari

Ringo Oginome (Kader Günlüğü)

Kaynaklardan edindiğim bilgiye göre Japonya’da kendilerine ‘’Aleph’’ (şimdiki adı) verdikleri bir dini örgüt, 20 Mart 1995’de Tokyo’nun çeşitli metro istasyonlarına sarin gazını yayıp 12 kişinin ölümüne, 6000 kişinin ise yaralanmasına sebep olmuş. Örgüt kurucusu ise idam edilmiş. Mawaru Penguindrum serisinin işlemiş olduğu konunun da bu olduğunu düşündüm. Serinin en iyi yanı kesinlikle yaptığı sistem eleştirisi oldu.

Adını koydukları ‘’Çocuk Izgarası’’ ile de toplumda terk edilmiş, hor görülen çocuklara dikkat çekmesi, bizlerin birey olarak geldiğimiz noktayı, hissizleşip değerlerimizi kaybettiğimizi, çürümüş olduğumuzu gözler önüne serdi. Serinin sonu biraz muallak bitse de, beni çokça etkileyen nadir animelerden. Özellikle ost’leri, opening ve ending mükemmeldi. Son 4-5 bölümü beni çok etkiledi. İkizler ve Himari hakkındaki gerçekler de gün yüzüne çıkınca içimde boyut atlayan bir boşluk aynı zamanda bir derinlik oluştu.

Bir de günlük meselesi var ki, animenin ilk yarısında insana gına getirecek boyuta ulaşacak bir konu haline geliyor. İkinci yarısında ise meselenin asıl amacını çözmüş oluyoruz. Karakterlerin iç dünyasını keşfettikçe aslında her birinin bir şeyleri temsil ettiğinin de farkına varıyorsunuz. Aşk yüzünden içindeki karanlığı ortaya çıkaran ancak fedakarlığı bırakmayan karakterden, başkalarının iyiliği için kendini feda eden, yine de sevdiği insanlarla bağlantısını, ilişkilerini koparmak istemeyen karaktere kadar harika bir çizgisi olan sembolik bir hikaye izliyoruz. Aslında umutsuzluğu, karanlık ve aydınlığın seçimi, güç gösterisi gibi birçok kavramı da karakterlerin değişimi üzerinden izlemiş oluyoruz böylece. Aile sevgisi ve aşkın doğal dengesini korumaya çalışan bir anime aynı zamanda. Ayrıca olaylar çözüldükçe geçmişteki olaylardan zarar gören karakterlerin, serinin son seyrinde bir şekilde kendilerini farkettirmeleride, animeye ayrı bir hava kazandırmış. Bu animeyi uzun uzadıya açıklamaya çalışmak için sayfalar lazım aslında ama ben genel hatlarıyla size aktarmaya çalıştım.

Eksik yanları da var tabi; seriyi harika bir şekilde oluşturan kişiler bana göre konuyu takip etmekte zorlandı ve işleyiş açısından fazla kafa karıştırdı. Onların hayal gücünü tam olarak göremedik ona üzülüyorum. Çok fazla soru işareti vardı ve ''Hepsi çözüldü mü?'' sorusu akıllarda yer edindi. Sembolizm ve metafor bu kadar çok anime ile bütünleşmese idi, eminim daha çok insana ulaşacaktı ve unutulmaz animeler arasında yerini alacaktı. Yaşamın sanki bir cezaymış gibi olduğunu düşünenler oldu ki, sanırım bu da izleyen kişinin ruh haline göre şekil alıyor. Lost dizisinin finalini izleyenler bilir, hayal kırıklığı yaşanmıştı. Bu animede de bunu hissediyorsunuz. Finalin nasıl olması gerektiği konusunda çelişkilere sürüklüyor bizi.

Her insan bir gün ölür ve mantıklı düşünen her insan bunu bir şekilde kabul eder. Ancak bunu umutsuzluk içinde değil de sağlık bir şekilde yaparlar. Kimi de kabullenmez, sürekli bir arayışta olur. Kafasında kurdukları planlar onları karanlığa sürükler. İşte anime karakterlerimizin ikinci yarısından sonraki gerçekliğidir bu. Sonuç olarak, fedakarlık ve sevgi bağı gerektiren konu, her şeyi dengede ve bütünlük içinde bırakacaktı. Ölüm korkusu doğal yoldan ortaya çıkarılıp aslında korkulanın ölüm değil, ölümün yol açtığı ayrılık olacaktı.

Kısaca trajikomik bir yaşamın, geçmiş ile yüzleşmesine tanık olacaksınız. Ya seveceksiniz ya da nefret ederek uzaklaşacaksınız. Değeri bilinmeyen animeler sıralaması yapacak olsam, ilk sıraya koyacağım anime olur kendisi şüphesiz. Sırf soundtrack için bile izlenebilecek bir anime.

Umarım seversiniz.

Pelerin Dergi - Aralık 2017 #4

Not: Gifler alıntıdır.

Pelerin Dergi - Aralık 2017 #4

Aylık dergimiz olan Pelerin'in dördüncü sayısı çıktı! Görüş ve fikirlerinizi sosyal medyadan veya yorumlarda bizlerle paylaşmayı unutmayın. Keyifli okumalar!

İÇİNDEKİLER
- V for Vendetta Hakkında Bilmediğiniz 10 Şey
- Murder on the Orient Express İncelemesi
- Karakter Tanıtımları: Adam Warlock
- Justice League Spoiler'sız İncelemesi
- Mindhunter İncelemesi
- Dosya Konusu: Son Jedi - Luke Skywalker
- Thor: Ragnarok'tan Kaçırdığını 10 Easter Egg
- Punisher İncelemesi
- Call of Duty WWII İncelemesi
- Middle-Earth: Shadow of War İncelemesi
- Justice League Spoiler'lı İncelemesi
- Star Wars: The Last Jedi'da Bizleri Neler Bekliyor?
& daha fazlası!



⇊ İNDİRMEK İÇİN TIKLAYINIZ ⇊

Pelerin Dergi - Aralık 2017 #4

İlk Yorumlar: The Punisher

Sevdiğimiz anti-kahramanlardan olan Punisher'ın dizisi 17 Kasım'da geliyor. Jon Bernthal'ın canlandırmış olduğu Punisher dizisinin incelemeleri geldi. Toplam 8 inceleme ile %58 aldı. Yapılan yorumları aşağıdan okuyabilirsiniz.

Variety | Sonia Saralya [80]: Punisher tatmin edici değil. Marvel ve Netflix Jessica Jones gibi cesur işler yapmalı.

Vox.com | Alex Abad-Santos [80]: Berthnal'ın harika oyunculuğu ile sadece bir anti-hero dizisi olmaktan çıkıyor. Marvel Netflix ortaklığının en iyi ürünü olabilir.

IndieWire | Liz Shannon Miller [75]: Punisher'ın başına gelen bir asker emeklisinin hayatta ki yerini bulma çabası ve başına gelenler Amerika çerçevesinde sıradan kalıyor. Dizinin söylemek istediği şeyler var ama daha kısa olabilirdi.

We Got This Covered | Robert Yaniz Jr. [70]: Savaş gazisinin günlük hayatından kalan diğer etmenler diziyi aptallaştırıyor.

Collider | Chris Cabin [60]: Dövüş sahneleri dışında kalan her şey çok kete işlenmiş.

Entertainment Weekly | Darren Franich [58]: Aksiyon sahneleri dışında kalan her şey akılda kalıcılıktan uzak ve iyi işlenmemiş.

The Hollywood Reporter | Dan Fienberg [40]: Dövüş sekansları dışında akılcı kalıcı hiçbir şey yok. Oyunculuklar ve aksiyon sahneleri dizinin iyi şeylerinden

UPROXX | Alan Sepinwall [30]: 6. bölüme kadar zor geldim. Tüm sezon 2 ya da 3 bölüme sığdırılabilirdi.

Pelerin Dergi - Kasım 2017 #3

Punisher kötü incelemeler almış alabilir ama ben yine de keyifle izleyeceğime eminim. Siz ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda belirtin!

İnceleme: Mindhunter - Suçlu olunur mu, doğulur mu?

Soğuk bir geceden hepinize merhaba diyoruz sayın
ziyaretçilerimiz, bugün sizlerle en az Prag'daki hava kadar soğukbir konuya değineceğiz. Hazırsanız tabi.. "Prag ne alaka lan?" dediğinizi duyar gibiyim. Kriminal Psikoloji adına en önemli araştırmaların ve değerlendirmelerin yapıldığı, Avrupa'nın istatistiki olarak en az suç oranının işlendiği, psikolojik araştırmaların en etkin olduğu şehir olan Pra- şaka şaka palavra hepsi, Prag'a taşındım da ben g*tüm donuyor afedersiniz. Konumuz Netflix'in son çıkan serilerinden Mindhunter dizisi. Öncelikle ismiyle oldukça ilgimi çeken bir dizi olmasının yanı sıra, çok beğendiğim bir dizi olmasının sebeplerini ilerleyen dakikalarda öğreneceksiniz. Bana sorarsanız, bir dizinin gerekliliklerinden biri de, çekici ve izleyiciye hitap eden bir başlığa sahip olmasıdır. Sizi bilmem ama, eskiden çok boş vakti olan bir insan olarak mutlaka yabancı diziler listesi açar ve orada ilgimi çeken isimlere tıklayarak kendime dizi seçerdim. Ey gidi güzel günler... Şimdi okul kütüphane yurt bermuda üçgeninden kurtulamıyorum ki bir şeyler izleyip kendime geleyim, ama aralara bir iki bölüm sıkıştırdık tabi uykumuzdan taviz vererek.. Her şey sizin için :) Kesinlikle kendi zevkimden izlemedim, yalan. Başlığın öneminden ve çekici olması gerektiğinden bahsettim ve önemini vurguladım ancak, en önemli noktaya gelecek olursak; bir dizi kesinlikle başlığını doldurmalı. Adının hakkını veren bir seri olması son derece önem arz ediyor. Neyse ki Mindhunter beni seçtiğime pişman eden bir dizi olmadı. Değerli vaktimi boşa harcadım demedim mesela. Zaten bu tarz konulara merakı olan ve seri katiller üzerine belki de onlarca araştırma yapmış biri olarak, beni tatmin eden bir dizi oldu. Daha önce lise dönemimde cezaevi infaz memurlarının biyopsikososyal durumunu araştırmak için yaptığım projede hocalarıma çaktırmadan röportaj sırasında ceza infaz memurlarına cinayet işleyen kişilerle ilgili özel sorular yöneltmiş biriyim, benden ilgisiz olmamı beklemeyin.-too much information- Yahu dizide,izlediğimde "şaka yapıyosoon" tepkisi verdiğim Edmund Kemper bile var daha nolsun? Haksız mıyım?

Son zamanlarda, hatta son 10 yılda üzerine oldukça düşülen seri katiller ve suç dehaları artık endüstride alışılageldik bir konu olmasına rağmen hala canlılığını sürdürebilmekte ve bunu bize Mindhunter kanıtlıyor. Dexter ve Hannibal gibi katillere bir sempati beslemenizi sağlayacak türden bir dizi değil. Yapılanlardan çok, neden yapıldığına odaklanan ve olayın köküne inen, seri katillerin düşünce yapısına daha yakından bakmamızı sağlayan araştırmacı bir yapısı var dizinin. Benim hoşuma giden tarafı bu oldu, çünkü yıllardır merak ettiğim noktalara parmak basan, üzerinde duran bir senaryosu var. Düşünürseniz bir insanı katil olmaya iten şeyler, oldukça basit gibi geliyor olabilir. Öfke, aşağılanma hissi, yetersizlik hissi vs. isterseniz bir ton olumsuz his ekleyebilirsiniz, ancak bu hisleri paylaşan tek kişiler katiller değil, eğer bunlara dayanacak olursak hepimiz potansiyel birer katiliz demektir. Ancak içinizden birine sorsak, değil birini öldürmek, kan görmeye dayanmayanlarınız bile vardır. Öyleyse bir katil olmanın arkasında binlerce alt etken ve tetikleyici var demektir. Diğer bir deyişle "stresser". Dizi de olayın arka yüzünü araştırdığı için benden bu konuda tam not alıyor. Ayrıca diziye konuk olan bir çok katilin arka hikayesini de incelikle işlemişler. Konu dağılımı ve bölüm başına izleyiciye verilmek istenen her şey tam manasıyla yerinde ve yeterliydi. Aynı zamanda katiller ve ana kahramanın kişisel yaşamına ayrılan vakit oldukça dengeliydi diyebilirim.

Konumuz şöyle; yaşı oldukça genç olan FBI ajanı Holden Ford, Kriminal Psikoloji ve Davranışlar üzerine ders veren birisi. Kendisini, insanları cinayet işlemeye iten düşüncelerin ne olduğu ve bunların kaynağını araştırmaya adamış olan Holden, öğrendiklerini olabildiğince öğrencisine aktarıyor ki, olayları geçici olarak çözmek yerine en az zararı vererek kökünden çözebilelim. Ancak tabi ki kime bu elemanı takmıyor. Çünkü neredeyse tüm büroda "Sen sus, silahın konuşsun." psikolojisi var. Bunca saha eğitimini boşuna mı aldım ben tabi kullanıcam şekerim, haksız mıyım? Bal gibi de haksızım. Misal sürekli grip oluyorsunuz diyelim. Gittiğinizde size neyin var diye sorduğunda gribim cevabını alıp direkt ilaç yazıp gönderen doktoru mu tercih edersiniz yoksa, yeteri kadar düzgün besleniyor musun, alerjin var mı, son zamanlarda stresli misin, bu hastalığı tetikleyen sebepler nelerdir, bu kadar sık hasta olmanın nedeni ne şeklinde seni muayene ederek olayın köküne inmeye çalışan ve sorunu kalıcı olarak ortadan kaldırmaya çalışan doktoru mu tercih edersiniz? İlki diyorsanız, salaksınız. Kusura bakmayın demiyorum, bakın çünkü banane. İşte Holden'ın da amacı bu. Olayın köküne inmek ve cinayet oranını azaltmak. Bunun için tesadüfen karşılaştığı "ride or die"ı Bill Tench ile, Road School dediğimiz bir projeye dahil oluyor. Ülke genelinde eyalet eyalet, şehir şehir dolaşıp karakollarda ders veren bu ikili, kendilerini bu şehirlerde yaşanan cinayet davalarını araştırırken buluyor, ve hatta burada kalmayıp, ellerine geçen bir fırsat ile, onları daha iyi anlamak açısından seri katillerle röportaj yapmaya başlıyorlar. Tabi ilk başlarda masa altından yürütülen bu proje, olur olmaz müdürün kulağına gidiyor ve zar zor da olsa ikna edebildikleri müdürleri onlara projeyi devam ettirebileceklerini söylüyor ancak tek bir şartla; olay masa altında kalmaya devam edecek. Zamanla ilerleyen ve verim elde ettikleri bu proje takıma yeni katılan Dr. Wendy Carr'ın bir eylemi sonucu maalesef(!) duyuluyor ve sanılanın aksine oldukça fazla ilgi topluyor. Birden bire, desteksiz ve tamamıyla kendi imkanlarıyla bir şeyler yapmaya çalışan küçük ekibimizin, oldukça yüklü bir meblağ bütçesi ve projeden geri dönüş bekleyen rütbeli koltukları oluyor. Ancak ne yazık ki bu aynı zamanda üzerlerine yüklenen baskının artması ve yaptıkları her hareketin inceleneceği anlamına geliyor. Zaten başlarına örülen çorap da bunun bir sonucu.

Karakterlere gelirsek tabiki önceliğimiz, Holden Ford. Kendisi egosu yerinde ama aynı zamanda olduça hassas olan manipüle edilmesi çok kolay olan fakat kendisi bunun farkına varamayan bir karakter. İnsanlara, kendi bakış açısından kaynaklanan, "siz olayları benim perspektifimden göremiyorsunuz, ben daha geniş bir açıdan bakıyorum." mantığıyla yaklaşıp biraz tepeden bakan bir abimiz. Ancak bir noktaya kadar haklı diyebiliriz. Farklı bir düşünce yapısına sahip olması onu gerçekten de özel kılıyor ve bana sorarsanız egosu rahatsız edecek bir derecede de sayılmaz. Çoğu insan katil denince, direkt olarak kendine bir mesafe koyarak katile karşı duyulabilecek herhangi bir sempati veya empatiyi yanlış anlamaya eğilim gösterebiliyor. Bunun sebebi, sonuçlara odaklanmaları, ancak Holden, onların aksine nedenlere odaklanarak olayların kökünü araştırmaya odaklanmış bir karakter, bu yolda da aklına gelebilecek her şeyi kullanıyor, riski ne olursa olsun. İnsanların katillere karşı duymaya korktuğu empati duygusunun aslında sorusunun cevabına giden ana yollardan biri olduğunun farkında bir karakter. Onları daha iyi tanımak için yaklaması gerektiğinin farkında ve ateşe ne kadar yaklaşırsa o kadar yanacağının da farkında ancak bu riski hiç korkmadan alabiliyor. Tabi bu kadar hedefe odaklanmak da zararlı, bir nevi at gözlüğü takmak gibi düşünebilirsiniz. İşte tam burada olaya Bill Tench dahil oluyor. Sonuçta her çaylağın bir akıl hocası olmalı haksız mıyım? Jim Gordon'ın Harvey Bullock'u gibi düşünün kendilerini. Ama daha az içeni. Yani bu partner işi biraz klişe evet ama birinin iyi polis-kötü polis meselesine el atması gerekiyor haksız mıyım? Bill Tench, tecrübesi ve zekasıyla aklımda bir profil oluştudu aslında. En çok saygı duyduğum karakterlerden biri diyebilirim. Holden ne kadar tez canlı ve hevesliyse, Bill de o kadar ayağı yere sağlam basan ve realist bir karakter diyebiliriz. Aralarındaki bu uyumu görmemek imkansız, birbirlerini harika bir şekilde dengeliyorlar. Kendi içerisinde sorunlar yaşayan Bill, basınç dengeleyici görevi görüyor resmen. Aynı zamanda kendi hayatındaki basıncı da dengelemesi gereken, iş ve aile hayatının çizgilerini koruması gereken bir karakter. Hal böyle olunca, üzerindeki baskı çok büyük olan birisiyle karşılaşıyoruz. Tecrübesinin bu kadar derin olmasına şaşmamalı. Ancak Bill'den de çok saygı duyduğum ve sevdiğim bir karakter varsa, o da Wendy'dir. Bu kadar olaya hakim ve oturmuş bir karakterle karşılaşmak gerçekten hayret uyandırıcı. Keskin zekası ve olaylara, Holden'a bile "Ben bunu niye düşünemedim?" dedirtecek bir açıdan yaklaşması, uzmanlığı, genç yaşına rağmen sahip olduğu tecrübesi insanı kendisine hayran bırakmaya yetiyor. Kim güçlü bir kadın figürünü sevmez ki? Sizi bilmem ama, bu dizinin yapımcıları oldukça seviyor, lakin tek güçlü kadın karakterimiz Wendy değil. *Drum Rolls* Debbie! Zeki, sert, mesafeli ve kendini bazı şeylere sıkıca adamış olmasına rağmen bunu aslında hiç de öyle değilmiş de gayet casual takılıyormuş gibi gösteren bir karakter. Holden'ın yavuklusu. -Spoiler alert- Barda tanışıp "seni anamla tanıştırcam şunu dersen seni daha çok sever." seviyesine getirebileceğiniz türden bir insan gibi durmuyor kendileri ama naparsın. Dizide çoğu zaman Holden'a yardımı dokunuyor. Holden'ın o anda üzerinde çalıştığı davalar olsun, kendi içinde yaşadığı çatışmalar olsun, ne gelirse aklına ilk gittiği kişi hep Debbie. Tabi bu fikri kendisine Bill veriyor. "Birdaha böyle bir sorunun olduğunda telefonu kaldır ve kız arkadaşına anlat." tercümesi; seninle mi uğraşıcam lan ben olan bu cümle aslında hem Bill hem de Holden'a ve ortak projelerine katkı sağlayacak olan bir çok düşüncenin kaynağı haline geliyor. Bu iki karakterin birbirleriyle olan ilişkileri çok ilginç, ancak sonuç tam da beklediğim gibi oluyor. Aradaki yaş farkı ve aslında birbirlerinden çok farklı iki insan olmaları sebebiyle, senaryoya yakışıklı ve esas kız(!) ile aynı ilgi alanlarına sahip bir gencin dahil olması birleşince, kızımız artık dayanamıyor. "Sorun sende değil Holden, senaristte." Yok yok bence ilişki çok yerli başladı, çok yerli de bitti. Hatta belki sorun bende de olabilir, çok bilemedim şuan. Hatta ben Holden'ı Wendy ile shipliyorum her ne kadar Wendy başka sularda yüzse de gayet güzel bir ilişki olabilir diye düşünüyorum. Yanlış anlaşılmasın, homofobik değiliz ancak umuyoruz Wendy ablamız biseksüel çıkar. *Oğuzhan Uğur sesi* "Ne?!" -Bu arada izlemediyseniz kendinize bir iyilik yapıp YouTube'a Oğuzhan Uğur yazıp videolarını izleyin-

Hikayemize dahil olan diğer karakterlere biraz göz atalım, final sahnesinde hepimize ecel terleri döktürmüş olan ponçik ayıcığımız, nedense bana Happy Tree Friends'i hatırlatan, Ed Kemper'a gelecek olursak, çok güzel yansıtılmış. Ed Kemper öncelikle kimdir, neyin nesidir bir üstünden geçelim. Kendisi 60-70li yıllarda ün yapmış, işlediği bir çok cinayet ve daha da önemlisi cinayetleri işleme şekli ile tanınan bir seri katil. İncelenecek olursa aslında oldukça spesifik ve sterotip bir seri katil özelliklerine sahip diyebiliriz. Özet geçelim, kötü bir aile geçmişi, anne-baba arasında yaşanan çatışmalar ve tartışmalar sonucu resimden ayrılan bir baba, bu ayrılmanın hıncının çocuklarından *bu durumda özellikle yaş olarak en uygunu olması nedeniyle talihlimiz ed* çıkaran bir anne, terkedilmişlik ve dışlanmışlık hissi, yetersizlik hissi vs vs bunları bir araya getirdiğimizde tabiki sağlıklı bir bireyin yetişmesini bekleyemeyiz değil mi? Herneyse, kriminal yaşamına ilk adımı daha çocuk yaşta atan Ed, 14 yaşında iken bir çok hırsızlığa ve hatta bir tecavüz vakasına karışmıştı bile. İlk cinayetini, 15 yaşında anneannesini bir tartışma sonucu, *yanılmıyorsam* pompalı tüfekle kafasından bir kere vurduktan sonra sırtından da iki kere vurarak ve hıncını alamayıp, üzerine bir de eline geçirdiği mutfak bıçağıyla gövde kısmından bıçaklayarak gerçekleştirmişti. Daha sonra, henüz 15 yaşında olmasına rağmen oldukça iri ve yapılı olmasının getirdiği avantajla anneannesinin cesedini odasına götürdü ve o sırada market alışverişine gitmiş olan dedesinin eve dönmesiyle, dedesini de garajın önünde vurarak ikinci cinayetini işlemiş oldu. Sonrasında da şaşırtıcı değil aslında ama annesini aradı. "Anne, sana bir şey diycem ama kızma tamam mı? Söz mü? Bak söz ver söylicem..." falan gibi bir şey beklememeliyiz ama, annesine anneannesi ve dedisini öldürdüğünü söyledi. Uzun uğraşlar sonucu oğlunu polisi arayıp kendini teslim etmesi gerektiğine inandıran annesi sayesinde, oğlu yaşı nedeniyle içeri alınmak yerine rehabilitasyona gönderildi. Cinayetlerle ilgili ilk açıklaması da şöyle; "Sadece anneannemi öldürmenin nasıl bir his olacağını merak etmiştim." Neyse ki President of the US olmanın nasıl bir şey olduğunu merak etmemiş yoksa hepimiz b*ku yemiştik. Onu da yapardı bu ayı. IQ'su 145 olarak ölçülen bu soğukkanlı katil, rehab'den çıktığınd 18 yaşındaydı ve annesinin eyalet üniversitesinde çalışması nedeniyle hem bir arabaya hem de evde geçirebileceği bolca boş vakite sahipti. Sapık dürtülerine sahip çıkamayan bu eminegiydiğim, üniversiteye hatta liseye giden onlarca kızı önce acı çektirerek öldrmüş daha sonra da tecavüz etmiştir. Hatta sadece nekrofili olmak yetmiyor, burada öyle iğrenç bir insandan bahsediyoruz ki, Ed Kemper 25 yaşındayken annesini gece uykusunda öldürerek kafasını koparmış ve "Eygptian Rape" olarak bilinen oral yol ile tecavüz olayına girişmiş (evet, annesinin başı koparılmışken oluyor bu) ve yetmezmiş gibi bedenine de tecavüz etmiştir. Irrumatio(egyptian rape) olayını sadece annesi üzerinde değil, bir çok kurbanı üzerinde uygulamış ve konuyla ilgili olarak da "Bütün önemli organlar kafadadır, bilirsiniz, beyin, gözler, ağız.." şeklinde bir açıklama yapmıştır. Annesine yaptıkları bununla da kalmamış, annesinin kafasını duvara asarak ona yaklaşık iki saat civarı bağırarak küfürler yağdırdığını ve dart oynadığını itiraf etmiştir. O gecenin ilerleyen saatlerinde, annesinin bedenine de tecavüz etikten sonra dolabına saklamış ve annesinin en yaın arkadaşını çağırarak aynı rutini kendisi ile de sergilemiştir. Daha sonra annesinin yakın arkadaşının arabsına binerek şehir dğiştirmiş ve saatlerce televizyonda haberlere çıkmayı beklemiştir ancak hiç bir haber göremeyince polisi arayıp kendini ihbar etmiş ve yerini belirtmiştir. Şöyle ki, polis onu ciddiye almayınca arasının iyi olduğu bir polise itirafta bulunup önceki davalardan bilgi vermiş ve katil olduğunu kanıtlamıştır. Bu denli ilginç ve maalesef iğrenç olaylarla nam salmış bir seri katili konu olarak seçmek, risk ister. Çünkü ana karakterimiz, pozisyonu gereği seri katillere empati duymak zorunda, ancak bazen bu çizgi semaptiye kadar da ulaşabiliyor. Öyle ki ilk başlarda hadi anlamayacak kadar kalınsanız da son bölümde anlayabileceğiniz üzere, elinde olmadan bu insanlara sürüklenen ve kendini bir türlü geri çekemeyen birisi Holden Ford. Bizi zorlayan bir konuya sahipler. Lakin bazı şeyleri direkt önümüze sunmak yerine, biz izleyicieri de düşnmeye ve empati kurmaya iten bir yapım bu. Beni sevindiren de tam olarak bu. Yatağa yayılıp, ekrana boş boş bakan bir izleyici kitlesi değil, düşünen kendini olaylara dahil hisseden ve psikolojiyi anlamaya çalışan bir izleyici kitlesi elde etmek istemişler. Çünkü ögeleri altın tepsiyle önüne sunmuyorlar, düşünen izleyici istiyorlar, bu yüzden de çok ses getiren hatta reklamı için belli başlı bir bütçe ayrılan bir yapım da değil bu. Netflix Mindhunter için neredeyse hiç reklam bütçesi ayırmadı bile, öngösterimlerde de sadece iki bölüm izletilmiş olması bunu kanıtlar durumda. Risk almılar ancak iyiki almışlar. Ben çok memnun kaldım. Puanlandırma yapmayacağım ben kritikçi değilim, sadece ekran karşısına geçip bir şeyler saçmalıyor ve yorum yapıyorum kendi çapımda. Katılabilir veya karşı çıkabilirsiniz, hep demişimdir herkesin görüşü farklı olabilir, hatta farklı görüşler olmalıdır, çünkü ne de olsa muhalefet olmadan iktidar parti sadece bir diktatördür. Farklı görüşler olmasa doğruluğun tartışılması oldukça güç olurdu ve hatalarımızı farkedemezdik. Bu nedenle yorumlarınız bizler için değerli. Siz Mindhunter hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce de iyi bir seri miydi yoksa sizin ilginizi yeterince çekemedi mi? Geri dönüşlerinizi bekliyorum. Sağlıcakla ve özellikle de sıcakla kalın. Malum bu yazıda soğuktan hastalıktan vs çok bahsettik, aman diyelim :D Kendinize dikkat edin gençler, siz bize lazımsınız.

Pelerin Dergi - Kasım 2017 #3

Aylık dergimiz olan Pelerin'in üçüncü sayısı çıktı! Görüş ve fikirlerinizi sosyal medyadan veya yorumlarda bizlerle paylaşmayı unutmayın. Keyifli okumalar!

İÇİNDEKİLER:

- Ben Affleck Neden Harika Bir Batman?

- Gerald's Game İncelemesi

- Fox'un Harcamış Olduğu 10 Çizgi Roman Karakteri

- The Evil Within 2 İncelemesi

- Değeri Bilinmeyen 5 Oyun

- Happy Death Day İncelemesi

- Dosya Konusu: Justice League

- Blade Runner 2049 İncelemesi

- Lois Lane Superman'in Dönüşü İçin Anahtar Mı Olacak?

- Assassin's Creed Origins İncelemesi

- Stranger Things 2 İncelemesi

- Star Wars Battlefront 2 BETA İncelemesi

- Thor: Ragnarok İncelemesi

- South Park: Fractured But Whole İncelemesi

- En iyi 10 Batman ve Superman Dövüşü

- Geçtiğimiz Ay'ın Öne Çıkan Haberleri

İNDİRMEK İÇİN TIKLAYINIZ ⇊

Pelerin Dergi - Kasım 2017 #3

İnceleme: Stranger Things 2

Popüler kültüre müthiş referansları, müzikleri ve görselliğiyle müthiş 80'ler dokusu ile Stephen King'in mirasına belki de en büyük saygı duruşunun eseri olan mucizevi eser geri döndü!

Zaten heyecanlıydık, bir de şöyle çılgın PR'larla neşemiz yerine gelmesin mi?

İlk sezonda neyini beğendik? Aslına bakılırsa, Stranger Things hiç şüphe ve ön yargıyla yapılan bir iş olmadı. Aksine ilgi ve merak doğurdu, çünkü Netflix orijinal yapımlarının olayı budur. İnsanlar kolayca kredi açarlar, üstüne para ödemişlerdir çünkü. İlginç bulurlar, farklı ve deneysel işleri görme bilincine sahip oldukları için o platformu tercih etmişlerdir. Yani zaten hevesli ve bilinçli bir izleyicisi vardır bu yapımların. Biz geek'ler gibi.

Bir de üstüne son birkaç yılda olduğu gibi Netflix bu ilgi ve teveccühün hakkını veren eserler üretince tabii bu beklenti gün be gün katlandı, Netflix sınırlarını aştı. Bugün bu durumun Narcos gibi, Ozark gibi, House of Cards gibi, Daredevil ve Defenders gibi, hatta güncel olarak Mindhunter ve Star Trek: Discovery gibi sürüyle örneğini saymak mümkün. Stranger Things de bunlardan biri.

İlk sezonda bu diziye beni en çok çeken ne olmuştu? Ne müzikleri, ne geek damarımızı kabartan ve bu alt-kültürün temelini teşkil eden 80'lerin popüler bilimli, PRG'li dünyaları da değil, hatta bariz Stephen King esintisi fantastik-bilim kurgu- korku karışımı hikayesi bile değil. Ama karakterleri. Oyuncuları. Aralarındaki ilişkiler. O kadar tatlılar ki! Yani, baksanıza şu ekibe bi...

Ana karakterlerimiz çocukların ekibi olsa da, gençler ve yetişkinler ekipleri de harika dinamiklere sahip. Özellikle bu çocukların çoğunun henüz ilk oyunculuk tecrübeleri olduğunu ifade edersek, ortaya koydukları performansın ne kadar etkileyici olduğu şüphe götürmez bir gerçek halini alıyor. Bu projeye inanan şu iki ismin emeği, kurulan bu harika ekip dinamiğinde olduğu gibi, hem yönetip hem de kaleme aldıkları hikayelerinin başarısında da kendini net gösterdi.

Matt ve Ross Duffer kardeşler. Kariyerlerine yine kendileri yazıp yönettikleri kısa korku filmleriyle başlayan Duffer biraderlerin yalnızca bir uzun metrajda imzası var. Efsaneye göre bu ikilinin Stranger Things'e start vermeleri, bir başka projeden ret almalarıyla mümkün olmuş. O proje de, bu sene vizyona girmiş olan IT'in remake'inden başkası değil.

Oradan ret cevabını alan ikili, dijitale bir dizi projesi hazırlamaya karar vermiş ve Netflix'e bir teklif götürmüşler. Sonuçta... Bugün buradayız.

Şimdi, efsanenin kaynağı ve ufak bir recap'den sonra, ikinci sezona geçelim. Önce kabaca bir plotumuza bakalım.

Olayların üzerinden bir yıl geçmiş, Hawkins'de bütün karmaşaya dahil olan ahalinin hayatı o günden sonra asla eskisi gibi olmamıştır. Özellikle Will, Jonathan ve Joyce Byres'ın... Yaklaşan cadılar bayramı hazırlıklarıyla bizim ekip yine seferber olmuş, Will'e geçmişte olan tatsız olayları unutturma çabasındadır. Derken mahalleye ve ekibe yeni bir üye dahil oluyor. Eleven tekrar ortaya çıkıyor, ve eski bir düşman daha kapsamlı ve daha büyük bir tehdit olarak geri dönüyor.

Şimdi yeni durumlara bir göz atalım başlıklar halinde, oradan incelememizi detaylandıralım. unutmayın, yazımız SPOILER içeriri!

Yeni İlişkiler

Bildiğimiz ve sevdiğimiz karakterler arasında yeni dinamikler kuruluyor olması bu sezona dair çok hoş detaylardı. Geçtiğimiz sezonda etkileyici şekilde bir araya gelen yetişkinler, gençler ve çocuklar takımı sonrası, pek çok dostluk kurulmuştu. Bu sezon da çok güzel yeni dinamiklerin kuruluşunu izledik. yukarıdaki fotoğrafı alıntıladım, çünkü bu sezonun belki en ilginç yakınlaşması Dustin ve Steven arasındaki ağabey-kardeş ilişkisiydi. Özellikle son üç bölümde Lucas, Mike ve yeni karakterimiz Max'in de bu ikiliye dahil olmasıyla, çok keyifli bir süreç başladı benim için. Belki bu sezonun en keyifli yan hikayesi bu olabilir. Gerçekten.

Bir diğer yeni bir araya gelmiş ve benim için sürpriz, bir o kadar da keyif veren yakınlaşma Eleven ve Hopper'ın yeni baba-kız ilişkisi. Sezon sonunda kızı resmen nüfusuna da aldı, her ne kadar başlangıçtaki sert çıkışları ve tepkilerine anlam veremesem de sonrasında beni bu tavırların kaybetme korkusundan ileri geldiğine inandırdılar. Ve Hopper benim bu dizide sevdiğim bir karakter, David Harbour gerçekten usta işi bir oyunculuk sergilemişti bu karakterle ve ilk sezonun en beklenmedik iki başarılı performansından birini ortaya koymuştu. Diğeri de tabii ki Eleven'dı, dolayısıyla bu ikisi arasında yeni gelişen durum hakikaten keyif verici.

Yine Joyce ve Hopper arasındaki dostluğun, hatta Hopper ve Will arasındaki dostluğun, hatta çok kısa süre de olsa Mike ve Hopper arasındaki dostluğun ilerleyişini görmek, Hopper'ın giderek kendisine alışılan bir lidere dönüşmesi beni ihya etti. Dediğim gibi, Hopper'ı sevdiğimden belki de.

11'in Geçmişi

Her ne kadar biraz gereksiz görsem de, birkaç bölüm ara ara ve bir bölümün tamamında ilerleyen bir yan hikayede Eleven'ın (Jane'in) kendi hayat hikayesine tanık olduk. Önce annesini, sonra Hawkins Lab'da beraber özel yetenekler kazandığı kız kardeşini buldu. Aslında ilk bölümün açılış sahnesi bu kız kardeş yani 8'le alakalı olunca, onun hikayede daha önemli bir rolü olacağını hissediyorsunuz oysa öyle olmuyor. Eleven'ın annesini buluşu ve ondan hikayesini öğrenişi de... Eh, sadece bu kız kimdir, necidir sorularını cevaplamış oldu. 8'i bulduğunda ona ve çetesine katılması ise, aslında ucu hiçbir yere varmayan bir hikayeydi. Sanırım bu sezona dair tek negatif yorumum da bu olabilir; bu yan hikayenin gereksiz oluşu.

Diğer tarafta Hawkins'de insanlar canıyla cebelleşirken, gerçekten gerilim ve merak dolu yan hikayeler akarken, bizim Eleven Amerika'ları keşfediyordu. Açıkçası beni çok da enterese etmedi. Eleven'a bir karakter derinliği katmaya çalıştıklarını anlayabiliyorum ama, onun geçmişi esrarengiz iken daha ilginç bir karakter değil miydi? Biz bilmemiz gerekn her şeyi öğrenmiştik ilk sezonda onunla alakalı. Bu kadarını, süre doldurmak adına bir çaba olarak görüyorum. Zaten sezonun on değil de dokuz bölüm oluşu, süre doldurma kısmında bir takım sıkıntılar çıktığını gösterir nitelikte. hem de bunca ilginç yeni karakterler ve yeni ilişkiler gelişmeye başlamışken.

Yeni Karakterler

Dizimizin bu sezon, üç önemli yeni karakteri var: Sadie Sink tarafından canlandırılan, ekibimizin yepyeni dünyalar tatlısı kızılı 'Mad Max' (nick'i de çok hoş), üvey ağabeyi liseli tayfanın yeni bully'si Steven'ın can düşmanı Billy ve joyce'un erkek arkadaşı, yüzümüzde hoş bir tebessüm oluşturan Sean Astin ağabeyimiz tarafından canlandırılan Bob Newby karakteri.

Max, bu tür gençlik dizilerinin olmazsa olmazı, tam bir Amerikan klişesi 'new girl in town' misyonunu üstleniyor. Gelir gelmez Dustin ve Lucas'ı kendine hayran ediyor, sonra da Mike'ın tüm itirazlarına rağmen ekibe dahil oluyor. Ki bu da normal, ilk sezonda açıkça ekibin lideri olan ve önemli bir misyon üstlenen dizinin ana karakteri olan Mike, bu sezon yalnızca eleven'ın yokluğuna saplanmış silik bir tip izlenimindeydi. Çok az yerde gerçek manada liderliğini gördük; şeker toplarken Will'e sahip çıkması, tesiste ve evdeki sahnelerde onlara danışmanlık yapması gibi. yine de geçen sezona nazaran çok daha pasif olduğunu hissettim, ki bu da bir parça can sıkıcıydı bana kalırsa. örneğin bu sezonun en aktif figürlerinden biri olan Dustin ondan çok daha ön plandaydı. Her ne kadar Dustin'i sevsem de dengelerin bu kadar değişmesi hoş bir şey mi emin olamıyorum. Max de o dengeleri değiştiren isimlerden biriydi, bana kalırsa hala rüştünü ispatlayamadı ve ekipte fazlalık gibi duruyor.

Öte taraftan üvey ağabeyi Bill, sorumsuz ve belalı tip olarak okula gelip Steven'ın egemenliğini sarsarak ona çok önemli bir rakip oldu. Bu sezonun bir diğer parlayan yıldızı olan Steven'ın karakter gelişiminde bence önemli bir rol oynadı. Zira ilk sezonda okulun belalı ve züppe tipi imajındaki Steve, bu sezon başta Nancy'nin onu terk etmesi, sonra da Billy'nin ortaya çıkışıyla sarsılan özgüveni yüzünden, çocukların ekibine dahil olup onlara ağabeylik yapan, kendi ifadesiyle 'içinden bebek bakıcısı çıkan' ve benim çok daha sevdiğim bir Steve'e dönüşerek bence muhteşem bir karakter gelişimi gösterdi. Cool olmak budur.

Bob ise... Çok tatlı, özverili ve naif bir karakterdi. Adeta Sam Gamgee, Stranger Things evreninde reenkarne olmuş da onu izliyoruz. Geek, becerikli, iyi bir erkek arkadaş ve ilgili bir baba modeli. Tam evlenilecek adam. Ölüşü bence çok trajikti, daha nice defa ona bakıp 'Vay be Sam, yıllar geçti senin o güzel yüreğin baki kaldı, helal olsun sana!' diye kendimi dolduruşa getirebilmek isterdim. Bu arada Sean Astin, kariyerine bir Spielberg filminde çocuk oyuncu olarak başlamış, hatta bir dönemin meşhur çocuk oyuncularından. Tabii kendisi 1971 doğumlu olduğundan, bunu benim jenerasyonum ve sonrasının hatırlaması pek mümkün değil. Olsun. biz onu Shire'lı Samwise Gamgee olarak tanıdık,, sevdik. Candır.

Soluk soluğa bir final bölümünden sonra, bir sezonun daha sonuna geldik. Dizi tabii ki üçüncü sezon onayını aldı, zaten bunu finalde de ima ettiler. Fakat şimdiden sonra, özellikle Upside Down ile aramızdaki portal tamamen kapanmışken ve Hawkins Lab faaliyetlerini sonlandırmışken, hayalet canavarımız dünyamızı nasıl tehdt edecek? En önemlisi bunu neden yapıyor? Hatta bu canavar tam olarak ne? Bütün bu sorularla, bir sonraki sezona kadar şu yüz ifadesiyle bekliyor olacağız. Sonraki sezonun incelemesinde görüşmek üzere!

İnceleme: The Gifted Sezon 1 Bölüm 1

İnceleme: Inhumans İlk 3 Bölüm

The Defenders 1. Sezon İncelemesi & Teoriler

O gün geldi çattı, Netflix'in üç yıldır özene bezene kurduğu paylaşılmış evreni meyvesini verdi: Defenders bir araya geldi! Bu yazıda diziyi ve Marvel / Netfliz evreninin şimdiye kadarki gidişatını genel olarak ele alalım istiyorum. Hazırsak başlayalım.

En baştan başlayacak olursak... Netflix özgün yapımlarına önayak olan kişi çizgi romanlarda son on yılda yapılan en önemli işlerin bazılarında adı bulunan yazar Jeph Loeb oldu. Ve 2014'te öyle bir Daredevil koydular ki önümüze daha o günden 'Tamam bu iş oldu!' demiştik. Tabii ki erken konuşmuşuz. Zira yükselen her şeyin bir de düşüşü olur, mutlaktır bu. Ancak Vincent D'Onforio'nun ders niteliğindeki oyumculuğu, Charlie Cox'un beklenmedik performansı ve çizgisini bilen, çok tutarlı ve işleyen bir senaryosu olan bu ilk sezondan sonra, işler Marvel aleyhine çabuk kontrolden çıkmaya başladı.

Ardından gelen Jessica Jones, kelimenin tam anlamıyla hayal kırıklığıydı. Senaryosu tutarlı fakat ilginç olmaktan çok uzaktı. Üstelik Killgrave gibi, Marvel'ın belki en enteresan villain'larından biriyle yazılmasına rağmen. Hatta bu karakter David Tennant gibi usta bir aktör tarafından canlandırılmasına rağmen... Krysten Ritter, Carie Anne Moss gibi başrol oyuncularıysa surdaki gediği bir türlü kapatamadı. 'Bir şeyleri eksik' olan bu ilk sezon da, ardında cevaptan çok soru işareti bırakarak -ki belki de en büyük günahı buydu- hype'ımıza ciddi irtifa kaybettirerek aramızdan ayrıldı.

Sonrasında ise Daredevil'ın ikinci sezonu geldi. Tabii Punisher demişler, Elektra demişler, bizim aklımız başımızdan gitmiş. İki de fragman yayınlamışlar, iyice köşe olmuşuz. İlk dört bölümü kesinlikle muazzamdı. Sonra... Sonra Elektra geldi. Olmamış bir Elektra geldi, ciddi manada. Elodie Yung, gerek itici aksanı, gerekse yetersiz oyunculuğuyla dizinin dokuz bölümünü katledip bizi de gücendirdi. Açık konuşayım ikinci sezondan aklımda kalan tek şey Jon Bernthal'ın nefis Punisher performansı ve merdiven ile hapishane sekanslarıydı. Zaten Bernthal kendi şovuna kavuştu, Punisher ilk sezonuyla bu sene sonunda Netflix'de olacak. O da heyecanla beklediğimiz bir başka yapım bu seneden.

Kısaca Luke Cage ve Iron Fist'e de bakacak olursak... Açıkçası Iron Fist'te zaten konuşacak çok fazla şey yoktu, hatta Defenders öncesine yetiştirilmeye çalışılan bir sipariş tadındaydı. Herhalde mümkün olan her türlü klişeyi görmüşüzdür. Luke Cage ise, lokal, hatta daha ziyade 'mahalli' bir süper kahramandı. Eski bir polis olan Luke'un yegane savaşı Harlem'di. Tabii bu süreçte bolca etnik motif ve hikayeye tanık olduk. Luke Cage'in çapkınlıklarını izledik. Biraz gereksiz derecede fazlaydı. Böylelikle 2017 geldi çattı, ağustos geldi çattı ve biz Defenders'la buluştuk.

O zaman müsaadenizle Spoiler'lı incelememize geçelim. Rahat rahat övelim, eleştirelim.

Açılışta, her kahramanımızı kendi hayatlarına devam etmiş gördük. Danny Hand'in peşinde Kamboçya'da, Matt avukatlık göreviyle göz doldururken kostümü tekrar giymemek için kendiyle mücadele ediyor, Jessica dünyaya boş vermişken ilginç bir dava alıyor, Luke da hapisten çıkmış Claire'le 'kahve içiyor'... Herkes kendi havasında yani. New York'tan detaylarla yapılan sahneler arası geçişlerde eski TV dizilerinin havası yok değil. Hem görsel olarak, hem hikaye açısından başlangıçta bu dördünü birbirinden ayrı tutmak iyi bir fikirdi bence.

Yukarıdaki kare, bu dörtlünün ilk bir araya gelişi. Güzel bir sekanstı, tabii yalnızca aksiyon gözünden bakarsak. Açık konuşalım, bu dörtlünün birbirini inkar süreci beni biraz baydı. Yukarıda da söyledim, herkes tek kişilik dev kadro olma peşinde. Daredevil zaten her şeyi bildiği halde katılmak istemeyişiyle tilt olduğumuz bir ağabeyimizdi, bir de ona Jesica Jones eklendi. Tabii Hand karşısında kimsenin reaksiyonu karakter motivasyonuna aykırı olmadı. Iron Fist atladı, bu zaten onun var oluş amacıydı. Luke Cage tabii ki mahallesini ve şehrini korumak istiyordu. JJ ve DD da kendi sakin dünyalarında kalmak istediler.

Tabii Jessica ve Luke hariç kimse birbiriyle tanışmıyordu. Tabii karşılaşmaları heyecanla bekleniyordu. Keyifli de oldu, fakat sonrası... Birbirlerini kabullenmeleri. Sonlara doğru yaşadığımız ufak çaptaki Civil War... Ne kadar gerekliydi? Orası tartışılır. Ancak 'düşmanlar senin peşinde, buradan çıkamazsın' klişesine de değmeden bu kısmı bitirmemeleri iyi (!) olmuş.

Burada bir parantez açmak istiyorum ki, Netflix maalesef Daredevil'ı ne kadar iyi işlediyse, Iron Fist'i de bir o kadar kötü işledi. Hatırlayanlarınız olacaktır, sitemiz için Iron Fist dizisini de ben incelemiştim. Finn Jones'un elinden geleni yaptığına inanıyorum ama, Iron Fist'in potansiyeline ulaşmasına daha çok yolu var. O kostümü giymesi lazım bir kere...

Çin restoranındaki buluşma sahnesi ise bir nevi Jessica'nın ekibi kabulleniş merasimiydi. Bir de tabii bu sahnede düşmanlarının tamamını gördük; Gao, Murakami, Sowande ve Bakuto... Elin diğer dört parmağı. Bakuto ve Gao karakterleri hem önceki dizilerden tanıdığımız, hem de sevdiğimiz karakterlerdi. (Hatta benim Iron Fist dizisinin en beğendiğim karakterleri Colleen ve Bakuto'ydu.) Fakat bu dizide ikisinin de eski imajı sarsıldı, eski karizmaları kalmadı maalesef. Gao ve Bakuto Iron Fist'te esas kötülerken, burada yan bile değiller. Sowande ve Murakami karakterleriyse yanın yanı bile değil, o derece. Ve yine bu restoran sahnesinde gelip 'şovunu' yapan Sigourney Weaver.

Sigourney Weaver'ın karakteri Alexandra, dizi öncesinde tamamen bir kapalı kutuydu. Aslına bakarsanız dizide de öyle kalmış, hakkında sadece Hand'in kurucusu ve lideri olduğunu, yüzyıllar önce K'un L'un' dan ayrıldığını ve ölmekte olduğunu biliyoruz. Öldüğü ana kadar da bundan başka ne öğrendik? Çok idareten kurgulanmış bir villain'dı. Hatta Marvel kendini taklit etmiş bile diyebilirim... Sizin de dikkatinizi çekmedi mi Weaver'ın Alexandra'sı ile Winter Soldier'daki Alexander Pierce karakterlerinin benzerliği?

Gizli suç örgütü yöneticileri, nüfuzlu ama bağnaz, kararlı ve karanlık karakterler ikisi de... Ayrıca eskiden bir kahramanın yardımcısı olan, ölüp tekrar geri gelmiş katilleri -Elektra ve Bucky- hatta bunlarla olan ilişkileri... Aradaki benzerlik çok bariz. Özellikle mi yapılmış bilmiyorum ama Weaver'ın imajı, görünüşü bile Robert Redford'u hatırlattı bana.

Dizinin sonlarına doğru verdiğimiz acı kaybımız Stick... Her ne kadar eleştirilse, sevilmese de Stick bir doğrusu olan ve ondan vazgeçmeyen tam bir görev adamı oldu her zaman. Hatta bu uğurda oğlu gibi sevdiği Matt'i bile yüzüstü bıraktı. Ruhu şad olsun. Ama...

Şu Chaste'in tamamen ortadan kalkması, tüm üyelerinin ölmesi olayını anladınız mı siz? O kadar adam öldü mü? Bir tek Amerika'da mı vardı bunlar? Daredevil'ın ilk sezonunda gördüğümüz şu amcaya ne oldu mesela?

Bir de New Yoru'un yok olması olayı var. Anlaşılan Hand'in amacı, ölümsüzlük testisine doldurdukları kanlı sıvının içine kattıkları, olayın ana bileşeniymiş: yani ejderha kemiği. DD sezon ikide gördüğümüz yüz metrelik tünelin dibinde o varmış. Ama... iskeleti parçalayıp götürseler de, New York'un neden yıkılması gerekiyor? Kimsenin ruhu bile duymadan oraya kadar geldiniz zaten, istediğinizi aldıktan sonra toplayın pılıyı pırtıyı gidin, doğru mu? Çok tatmin edici bir cevabı da yoktu zaten bu sorunun, o zaman ben kendi hesabıma bunu 'cevaplanmamış sorular' kısmına yazdım gitti.

Sekiz saatlik dizide yan karakterlere de vakit ayırmak çok zor olmaz muhtemelen. Yine de hakkını verelim; bu Defenders'ın hakkını vererek yaptığı bir şeydi. Bir takım aşırı gereksiz yan karakterleri hesaba katmazsak -örneğin fotoğraftaki Malcolm onlardan biri- diğer herkesi bir arada görmek hoşuma gitti açıkçası. Colleen, Misty, Trish, Hoghart ve özellikle Foggy ve Karen. İkisini gerçekten özlemişiz. Ve bunların diğer karakterlerle münasebetini görmek de ayrıca hoştu; Trish ve Karen, Foggy ve Luke, Foggy ve Hoghart, Misty ve diğer herkes... Hatta bir parça daha uzun bile izleyebilmek isterdim bunları. Dizinin herkesi korumaya alıp, tüm karakterleri karakolda toplaması da bu ilişkileri görebilmemiz için hoş bir fırsat yaratmıştı. Zekice.

Misty dizinin genelinde 'wtf' modunda olsa da, artık inceden onun kahramanlığa dönüşümünü görmeye başladık herhalde. Luke Cage'in birinci sezonunda kolunu kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştı, bu sefer kol tamamen gitti. Bildiğimiz gibi Misty Knight'ın çizgi romanlarda sağ kolu, yüksek teknoloji ürünü bir protez. Ve ortağı da tanıdık bir isim: Colleen Wing. Çizgi romanlarda Iron Fist ve Luke Cage'in de ortak olduklarını biliyoruz, yani... Ne dersiniz, bir Heroes For Hire mini dizisi izler miyiz?

Bu hoş teoriden sonra bir de son kez büyük finale (!) bir göz atalım. Dizi bir kahramanımızın kendini feda etmesiyle bitti. En olmayacak adamın... Daredevil'ın. DD ikinci sezondan itibaren Elektra MAtt'in 'kör noktası' haline geldi. Ona bu kadar zaaf duymasını anlayamıyorum. Hele bu sezonda akıl almaz boyuta ulaştı. Tamam bu yollardan Cap ve Bucky de geçti ama... beraber enkazın altında kalmak? Bu biraz daha farklı bir şey. Tabii bir şekilde hayatta kalacağını biliyorduk. DD sezon üç onaylandı bir kere. Ancak oldukça beklenmedik bir yere bağlandığını da itiraf etmek gerek.

Mayıs 1986 tarihli Daredevil #230 sayısına doğrudan bir görsel referans. Bölümün adı 'Born Again' yani yeniden doğuş. Neler oluyor bu sayıda? Kingpin gizli kimliğini öğrenmiş, Turk Barrett Matt'i kalbinden bıçaklamış, Sonra kilise hastahanesinde hayata dönüyor. Akabinde devam eden, Ben Urich'in araştırmaları vesaire. Dizide kurgusal olarak bir paralellik olmayacağı açık, Matt bıçaklanmadı ve Urich de ölü. Pekiyi Matt'in tekrar kendine gelişiyle üçüncü sezonda görünmesine yüzde doksan ihtimal gözüyle bakılan Bullseye'a nasıl bağlanacağız? Ciddi merak konusu...

Defenders sonrası gelen ilk Netflix/Marvel dizisi Punisher olacak. Bu senenin sonunda gösterime girecek diziyi izleyip, görüşlerimizi sizinle paylaşacağız. Siz de Defenders hakkındaki görüş ve önerilerinizi bizimle paylaşmayı unutmayın!